Półpasiec

Półpasiec to ostra wirusowa choroba zakaźna, wywołana przez tego samego wirusa (Herpes), który powoduje zachorowanie na ospę wietrzną. Choć czasem zaczyna się niewinnie – zwykłym bólem gardła czy podwyższoną temperaturą w istocie jest bardzo groźny i prowadzić może do wielu poważnych dolegliwości.

Nie zawsze da się ustalić konkretną przyczynę zachorowania na półpasiec. Choroba dotyka osoby, które przebyły w dzieciństwie ospę wietrzną i u których doszło do reaktywacji utajonego wirusa. Półpasiec zwykle uaktywnia się w momencie obniżonej odpornpości, np. po grypie, po szczepieniu, towarzyszyć może poważnym infekcjom, chorobie nowotworowej, terapii lekami immunopresyjnymi. Podatność na zarażenie wzrasta z wiekiem – większość pacjentów to osoby po 60 roku życia. Jeżeli jesteśmy zdrowi, to chociaż przechorowaliśmy ospę, kontakt z chorym na półpaśca raczej nie będzie dla nas zagrożeniem. Warto jednak na wszelki wypadek unikać kontaktu ze skórą osoby zakażonej.

Spadek Odporności Organizmu, który może być spowodowany różnymi czynnikami.

Chorobie towarzyszyć mogą objawy przypominające zwykłe przeziębienie – bóle głowy, gardła, niekiedy podwyższona temperatura ciała, rozdrażnienie. Objawy najbardziej charakterystyczne dla półpaśca to zmiany skórne w postaci pęcherzyków wypełnionych płynem surowiczym. Występują one zwykle po jednej stronie ciała, stąd bierze swoją nazwę choroba. Najczęstsza ich lokalizacja to górna część twarzy, tułów, głównie klatka piersiowa. Pojawienie się zmian poprzedzać może nadwrażliwość skóry w danym miejscu, później pojawia się dotkliwy ból. Następnie na skórze zaobserwować można czerwone plamy, powoli przekształcające się w wypełnione cieczą grudki. Ogromny problem dla chorych stanowią nerwobóle, które mogą im towarzyszyć przez cały okres choroby (2-3 tygodnie), zdarza się, że mają charakter nawrotowy i trwają latami

Niebezpieczny jest półpasiec w okolicy oka i ucha. Półpasiec oczny obejmuje czoło, skroń i powiekę. Towarzyszą mu szczególnie silne bóle. Zmiany chorobowe mogą również wystąpić na spojówce i rogówce, prowadząc do ich owrzodzeń. Gojenie przebiega powoli, a jego następstwem może być zmętnienie rogówki. Czasem może dojść do porażenia nerwów ruchowych gałki ocznej. Półpasiec uszny przebiega z silnymi bólami ucha, wysypką na małżowinie usznej, w przewodzie słuchowym wewnętrznym lub na błonie bębenkowej. Dodatkowo mogą wystąpić szumy uszne i niedosłuch. Półpasiec oczny i uszny wymaga leczenia specjalistycznego. U około 2 procent chorych dochodzi do uogólnionej wysypki pęcherzykowej, świadczącej o znacznym zmniejszeniu odporności organizmu. Powikłania po półpaścu są rzadkie i są to: nerwobóle, uszkodzenia nerwów czaszkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, zespół Guillaina-Barrego. Grupę szczególnego ryzyka stanowią osoby po transplantacji szpiku kostnego. Około 30 procent z nich w ciągu roku od zabiegu choruje na półpasiec. Leczenie półpaśca skórnego ogranicza się do stosowania leków przeciwbólowych, witamin z grupy B, miejscowych środków odkażających, ewentualnie blokad odpowiednich zwojów. U chorych z pierwotnym lub wtórnym upośledzeniem odporności w półpaścu uogólnionym, w półpaścu ocznym oraz przy powikłaniach narządowych zaleca się stosowanie leczenia przeciwwirusowego, takiego jak przy ospie wietrznej. Przebieg półpaśca w dużej mierze zależy od stanu układu immunologicznego. Gdy jest on wydolny, to zmiany skórne mijają zwykle bez śladu, choć w pojedynczych przypadkach mogą pozostawać blizny lub przebarwienia. Następstwem półpaśca ocznego może być upośledzenie wzroku, a nawet ślepota. W przypadku osłabienia odporności półpasiec może okazać się bardzo ciężką chorobą o niepewnym rokowaniu.

W leczeniu półpaśca nie bez znaczenia jest szybka reakcja na zakażenie, ponieważ leki przeciwwirusowe powstrzymują namnażanie się wirusa i sprawiają, że choroba ma nieco łagodniejszy przebieg. Okres leczenia trwa od momentu pozbycia się zmian skórnych do czasu zwalczenia nerwobóli wywołanych chorobą. Pomocniczo na pęcherze stosuje się także odpowiednie leki o działaniu odkażającym, ściągającym i miejscowo znieczulającym. Na pewno możemy zadbać o swoją odporność, prowadząc zdrowy tryb życia, przestrzegając racjonalnej diety oraz pamiętać o częstych kontrolach lekarskich i nie lekceważeniu żadnych niepokojących objawów.

Cyt.Sekcja Organiz i Rozl.z N.F.Z.