Cieśń nadgarstka

Jeśli drętwienie palców i ból utrudniają nam wykonanie prostych czynności przyczyną może być objaw zespołu cieśni nadgarstka, choroby częstej wśród osób, które wiele godzin spędzają przy komputerze. Kobiety, niestety, częściej niż mężczyźni chorują na zespół cieśni nadgarstka.

Przyczyną dolegliwości może być nie tylko długotrwałe korzystanie z komputera. Z powodu zespołu cieśni nadgarstka cierpią także kasjerki w sklepach, fryzjerki, osoby wykonujące ciągle te same, monotonne ruchy przy taśmie produkcyjnej. Z reguły zatem zespół cieśni nadgarstka spowodowany jest pracą zawodową. Jednak jej rozwojowi sprzyja także hobby (np. robótki na drutach), reumatoidalne zapalenie stawów i ciąża. Zespół cieśni nadgarstka miewają też młode mamy. Jedną z jego przyczyn jest bowiem częste wykonywanie czynności, których się wcześniej nie robiło.

Warto się dowiedzieć, co powoduje rozwój choroby?

Małe kości nadgarstka tworzą tunel, zwany kanałem cieśni nadgarstka. Przez kanał ten przechodzą ścięgna mięśni zginaczy palców i nerw pośrodkowy. Przykryte są jakby grubą taśmą - troczkiem zginaczy nadgarstka, zwanym też więzadłem poprzecznym. W wyniku przeciążenia pracą może dojść do jego zwłóknienia. Zaczyna wówczas uciskać nerw pośrodkowy i tworzy się stan zapalny. Pojawiają się charakterystyczne objawy choroby: drętwienie, mrowienie i ból palców, głównie kciuka i palca wskazującego. Ból nasila się nocą, budzi ze snu. Często promieniuje do ręki i karku, podobnie jak w dyskopatii kręgów szyjnych (łatwo pomylić tę chorobę z zespołem cieśni nadgarstka). Potem następuje osłabienie mięśni dłoni. Trudno ją zacisnąć w pięść, uchwycić uszko filiżanki lub kubka.

Podstawową sprawą przy leczeniu zespołu cieśni nadgarstka jest niewykonywanie ruchów, które doprowadziły do rozwoju tej choroby. Dlatego lekarze ortopedzi zalecają odpoczynek i unieruchomienie nadgarstka na dwa tygodnie. Na szczęście nie musi to być gips, tylko lekka orteza, którą łatwo zdjąć, np. przed wejściem pod prysznic. Można ją idealnie dopasować do ręki. Orteza nie pozwala na przeciążanie ścięgien i chroni nerw przed uciskiem. Ponadto stosuje się fizykoterapię (np. krioterapię, laseroterapię, ultradźwięki), a także środki przeciwzapalne. Lekarz może też zrobić zastrzyk ze sterydami wprost do kanału cieśni nadgarstka. Jest to metoda zalecana zwłaszcza przyszłym mamom, bo miejscowe podanie leku jest bezpieczniejsze dla dziecka. Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektu lub też objawy zespołu cieśni nadgarstka powracają, warto pomyśleć o poddaniu się leczeniu operacyjnemu

Zabieg polega na całkowitym przecięciu zmienionego chorobowo troczka zginaczy nadgarstka i odbarczeniu nerwu pośrodkowego. W razie potrzeby wykonuje się oczyszczenie ścięgien z ziarniny zapalnej. Po operacji bóle mijają, należy jednak pamiętać, że pełna regeneracja nerwu jest długotrwała, a przy znacznych zmianach - niepełna. Po operacji stosuje się rehabilitację ruchową i fizykoterapię. Zabieg wykonuje się metodą otwartą.

Cyt.Sekcja Organiz i Rozl.z N.F.Z.