Wychowanie do sakramentu chorych - pilnie potrzebne

Aktualność tematu:

- Dziś w czasach kultu zdrowia, nieśmiertelności i doczesności sakrament Namaszczenia Chorych przypomina nam, że nasze życie należy do Boga,

- mało ludzi umie porozmawiać z chorym krewnym i zaproponować mu Sakrament Chorych,

- wciąż trwałe są błędne przekonania że Sakrament Chorych jest potrzebny tylko w ostatnich chwilach życia.

Papież Benedykt XVI w Orędziu na XX Światowy Dzień Chorego obchodzony 11 lutego 2012r. napisał, że Sakrament Namaszczenia Chorych zasługuje dziś na większą uwagę zarówno w refleksji teologicznej, jak w działalności duszpasterskiej wśród chorych.

Doświadczamy, że cierpienia i choroby to jeden z najtrudniejszych problemów zawsze niepokojących ludzkość. Jako chrześcijanie odczuwamy jednak światło wiar, która pomaga nam przeniknąć głębiej tajemnice cierpienia i samo cierpienie mężniej znosić. Chociaż choroba ma ścisły związek ze stanem człowieka grzesznego, zasadniczo nie można jej uważać za karę wymierzoną jednostkom za ich własne grzechy. Sam Chrystus, który jest bez grzechu, wypełniając to, co jest napisane w proroctwie Izajasza, w swojej męce wziął na siebie wszystkie rany i uczestniczył we wszystkich ludzkich cierpieniach (Iz 53,4-5).

Jan Paweł II w dobitny sposób kieruje słowa zachęty do pomocy chorym przez umożliwienie im między innymi korzystanie z sakramentów: „Wzywam społeczność kościelną i cywilną, by niosły pomoc w trudnych sytuacjach, w jakich znajduje się wiele rodzin, dźwigających ciężar kogoś bliskiego; zarazem jednak przypominam, że Chrystusowy nakaz nawiedzania chorych skierowany jest przede wszystkim do krewnych osoby dotkniętej cierpieniem. Opieka nad chorym członkiem rodziny sprawowana z miłością i poświęceniem oraz wspomagana wiarą, modlitwą i sakramentami może stać się niezastąpioną formą terapii dla samego chorego, dla wszystkich zaś okazją do odkrycia cennych wartości humanistycznych i duchowych.(Orędzie na Światowy Dzień Chorego 1998r.)

Wprowadzenie pastoralne i teologiczne do Rytuału Sakramentu Chorych wskazuje, że szczególny udział w niesinieniu ulgi chorym mają krewni i wszyscy, którzy z jakiegokolwiek tytułu nimi się opiekują powinni oni pokrzepiać chorych słowami wiary i wspólną modlitwą, polecać ich cierpiącemu i uwielbionemu Panu, a nawet zachęcać, aby łączyli się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa i w ten sposób przysparzali dobra ludowi Bożemu. Kiedy stan zdrowia się pogarsza(np. gdy chory trafia do szpitala) obowiązkiem krewnych i opiekunów jest w porę powiadomić kapłana a chorego delikatnie i roztropnie przygotować do przyjęcia sakramentów w odpowiednim czasie.

Ks. Grzegorz Wójcik

Kapelan w RSS Tochtermana