Jesień życia 08.2013

Jesień życia

Określenie „jesień życia” nawiązuje nieco poetycko do tej pięknej pory roku, która jednak podobnie jak „jesień życia” ma co najmniej dwa oblicza: jedno kolorowe, radosne, a drugie chłodne, szare i smutne.

Powodem smutku w „jesieni życia” często jest najsmutniejsza z chorób, którą jest depresja.

Depresja po 65 roku życia zajmuje obecnie czwarte miejsce jako choroba przewlekła wśród osób starszych.

Depresji nie należy mylić z okresowym występowaniem pogorszonego samopoczucia. Jest to choroba charakteryzująca się występowaniem takich objawów jak:

- przewlekły smutek, brak energii życiowej, przewlekłe zmęczenie,

- spadek aktywności życiowej, problemy z wykonywaniem czynności, które do tej pory nie sprawiały trudności

- utrata zainteresowań,

- problemy ze snem (osoba cierpiąca na depresję ma problemy z zasypianiem, spłyceniem snu oraz wczesnym budzeniem się),

- długofalowy lęk i niepokój, irracjonalne poczucie zagrożenia, oczekiwanie na same złe wydarzenia,

- zaniedbywanie własnej higieny i/lub higieny otoczenia,

- brak apetytu i co za tym idzie spadek masy ciała,

- brak koncentracji,

- poczucie winy oraz poczucie niskiej wartości,

- zwiększone spożycie alkoholu lub innych używek.

W życiu starszych osób pojawia coraz więcej zdarzeń o charakterze straty. Może to być utrata bliskiej osoby, ale także utrata pracy (przejście na emeryturę), a co za tym idzie utrata dotychczasowego statusu społecznego i często ekonomicznego oraz konieczna zmiana priorytetów. Niebagatelne znaczenie ma także postępująca utrata sprawności i atrakcyjności fizycznej, co w świecie „obowiązkowej młodości” jest dodatkowym czynnikiem steresogennym.

Wszystkie te zdarzenia powodują zmiany, a starszy człowiek źle przystosowuje się do zmian.

Pamiętajmy, że aby pomóc starszym osobom, które zachorowały na depresję, nie wystarczą dobra diagnoza i leki, ale niezbędne jest wsparcie rodziny, przyjaciół, generalnie osób bliskich.

Trzeba łagodnie mobilizować osobę chorą na depresję, do różnych form aktywności, nie wyręczając jej w codziennych sprawach. Nie zapominajmy o tym, że nie wystarczy powiedzieć „weź się w garść”, aby objawy depresji zniknęły same z siebie. Szczególnie ważne jest zapewnienie starszemu człowiekowi poczucia, że jest potrzebny i użyteczny. Dopiero takie działanie poparte leczeniem farmakologicznym przy użyciu odpowiednio dobranego antydepresantu, pozwoli na pokonanie depresji. W razie potrzeby można zastosować psychoterapię.

Mimo że żyjemy w XXI wieku, nadal w wielu środowiskach panuje przekonanie, że udanie się do psychiatry czyni z nas „wariata”, czyli osobę, która z tym piętnem, w otoczeniu ludzi „normalnych”, będzie żyć już do końca swojego życia.

Warto wiedzieć, że organizm człowieka stanowi całość i tak jak choroba może zaatakować np. nogę, czyniąc nas inwalidą, tak i zachorować może też nasza psychika, gdy cierpimy na skutek utraty sprawności i sami nie potrafimy sobie z tym cierpieniem poradzić.

Przekonajmy zatem osobę starszą, mającą objawy sugerujące depresję, do wizyty u psychiatry, oferując jej jednocześnie wszelkie możliwe wsparcie.

Cyt. Sekcja Organiz. i Rozl. z N.F.Z R.Sz.S.