Duchowy sens odpoczynku

Duchowysensodpoczynku

Jesteśmy już prawie w połowie wakacyjnego czasu. I warto chyba sobie zadać pytanie, jaki projekt na odpoczywnie wpisał Bóg w ludzką naturę. Pierwsze co się narzuca w temacie odpoczynku to zadziwiające stwierdzenie z Księgi Rodzaju:Bóg «odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając» (Rdz 2, 2-3). Czyżby Bóg się męczył? A może to jest konkretne wskazanie dla nas, że odpoczynek nie jest przywilejem, nie jest opcją, ale jest koniecznością. Czy odżywianie się jest przywilejem? Czy oddychanie jest przywilejem? Odpowiedź jest prosta, te czynności życiowe są koniecznością. Odpoczynek również jest koniecznością, jest potrzebny człowiekowi jak chleb, jak powietrze, jak słońce. Stąd Bóg zostawia nam nakaz w przykazaniu: pamiętaj żeby dzień święty święcić. Boski Konstruktor człowieka, wie najlepiej jak chronić to cudowne dzieło, które stworzył przed zepsuciem, dlatego zostawia konkretny nakaz, jeden dzień w tygodniu odpocznij. I ten nakaz będzie odnosił się też do czasu wakacji, odpoczynku. Odpocznij, to obowiązek.

Ale odpoczywać to znaczy nic nie robić? To znaczy leżeć do góry brzuchem przed telewizorem? Błogosławiony Jan Paweł II uczył nas co znaczy odpoczywać. Najbardziej lubił wtorki, bo to był dzień wolny od codziennych zajęć. Często przyjeżdżał do małego kościółka u podnóża Gran Sasso, który po Jego beatyfikacji stał się pierwszym sankturium w Europie pod Jego wezwaniem. Tam odpoczywał z Bogiem. A tak uczył nas o wakacyjnym odpoczynku: „Nie należy zatem traktować wakacji wyłącznie jako czasu pustej rozrywki, która zubaża i dehumanizuje, ale jako doświadczenie kształtujące samą egzystencję człowieka. Uwalniając się od rytmów codziennego życia, które męczą i wyczerpują fizycznie i duchowo, człowiek ma możność odkryć na nowo najgłębsze fundamenty swego życia i postępowania. W chwilach wypoczynku, a szczególnie podczas wakacji powinien uświadomić sobie fakt, że praca jest środkiem, a nie celem życia; ma też sposobność, by odkryć piękno milczenia jako przestrzeni, w której może odkryć samego siebie, aby wzbudzić w sobie wdzięczność i otworzyć się na modlitwę” (21.07.1996).

Życzę wszystkim radości z odkrywania głębi wakacyjnego odpoczynku.

Ks. Krzysztof Dukielski